Home BLOG

mijn Blog

Hier deel ik mijn gedachten, ideeën graag met jou

Laatste bericht

Ode aan de stilte

door anna
anna
anna has not set their biography yet
User is currently offline
on dinsdag, 04 april 2017
in zingeving
Onlangs zag ik 'In Pursuit of Silence*, een mooie documentaire over stilte en de gevolgen van afwezigheid ervan voor ons leven en welzijn.
 
Als er teveel geluid is
Het is misschien een open deur, maar de afwezigheid van stilte, waaraan wij met name in de verstedelijkte gebieden voortdurend blootgesteld zijn, maakt dat we steeds verder het contact verliezen met het wezenlijke dat zich onder de oppervlakte van de gebeurtenissen bevindt. 

Ik ken dit maar al te goed. Na 35 jaar in Utrecht te hebben gewoond moest ik de stad verlaten omdat ik me niet meer kon ontspannen. De onafgebroken stroom van prikkels brachten mij in een chronische stresssituatie. 
Bij veel stress gaan we overleven, alle beschikbare energie wordt gebruikt om onszelf te handhaven in omstandigheden die we als bedreigend of overweldigend ervaren. 
Het stadse leven jaagde mij op, ik werd prikkelbaar en somber.

Ook in de documentaire wordt hierover gesproken. De afwezigheid van stilte leidt in grote mate tot verlies aan contact met de rijkdom van ons (innerlijk) leven, en juist in die diepte krijgt het leven zijn betekenis en waarde. Ik vind het alarmerend dat er zo ontzettend veel mensen zijn die hun leven als zinloos ervaren en lijden aan eenzaamheid, chronische vermoeidheid, onvrede, machteloosheid en stress.
 
De uitnodiging van de stilte
Is de stilte dan altijd fijn? Nee, dat wil ik nou ook weer niet zeggen, want in de aanwezigheid van stilte worden we ook geconfronteerd met ons innerlijke rumoer, en die is vaak onaangenaam om te ervaren. We worden bestookt met onrust, gevoelens van gemis en andere pijn, angst, onaf geronde zaken, de verveling slaat toe - allerlei redenen om zo gauw mogelijk weer in het gedruis op te willen gaan. 
Maar hier ligt ook een kans. Als we dit rumoer vanbinnen niet uit de weg gaan kunnen we de ruimte of stilte daaromheen gaan ervaren en herkennen waar al deze onrust in wezen over gaat. Bewustzijn maakt het mogelijk een (andere) keuze te maken en niet langer een speelbal te zijn van onze innerlijke draken.  ‘Misschien is alles wat er aan verschrikking leeft in diepste wezen niets anders dan iets dat onze liefde nodig heeft’**, zegt Rilke, Duits dichter en schrijver
. En ja, dit is waar: iets dat verwelkomd wordt verliest uiteindelijk zijn boze aard.

 
stilte 4
 
In contact met de Bron
De bron van het bestaan is Stilte. We hebben de stilte nodig. Het gaat hier niet persé om de afwezigheid van geluid, maar om een wezenlijke diepte die we gaan ervaren als we vanbinnen verstild raken. Deze Stilte kunnen we ook ervaren als er omgevingsgeluiden zijn, maar niet als deze zo dwingend zijn dat we ons moeten forceren om ze buiten te sluiten. 

In feite zijn er ook geluiden die ons helpen de stilte te ervaren, zoals natuurgeluiden of muziek en klank. 
Ik zoek deze verstilling heel regelmatig op, zonder haar verlies is ik mijn innerlijk kompas en verzand ik makkelijk in een leven aan de oppervlakte. Daar liggen de onvrede en negativiteit direct op de loer. Het luisteren in de stilte brengt vitaliteit en tegelijkertijd rust, inspiratie en ontspanning, verbinding en autonomie, en niet te vergeten de verwondering. 
In mijn sessies en trainingen begin ik altijd met een (korte) meditatie om contact te maken met de ruimte onder alle reuring die aan de oppervlakte aanwezig is, en om samen te komen met de ander(en). Die paar minuten stilte vergroten de kwaliteit en diepgang van de ontmoeting.
 
Stilte is ook geluid
Wist je overigens dat het meest beroemde muziekstuk van John Cage 4”33 minuten stilte is? Het stuk wordt regelmatig opgevoerd. Kun je je voorstellen hoe het is om met een hele zaal vol mensen vier en halve minuut bewust te luisteren naar en in de kwaliteit van stilte? 

Ik geef je een suggestie om er na het lezen van dit stukje eens naar te luisteren***. Wat doet het met jou?

* klik hier voor de documentaire 'in Pursuit of silence'
** klik hier voor het gedicht van Rilke 
*** klik hier voor de performance van 4"33 minutes


Lees meer over: Geen label

kruidje-roer-mij-niet

door anna
anna
anna has not set their biography yet
User is currently offline
on dinsdag, 04 april 2017
in zingeving

Afgelopen week nam ik deel aan een retraite die ging over de kwetsbaarheid van onze menselijkheid. 
De werkruimtes werden gesierd door kruidjes-roer-mij-niet.

kruidje-roer-mij-nietKen je dit plantje? Als je de blaadjes aanraakt dan maken ze een schrikbeweging. Ze trekken zich ogenblikkelijk samen, en het duurt een tijdje voor ze zich weer uitvouwen.

In onze taal betekent een Kruidje-roer-mij-niet een lichtgeraakt, gevoelig of snel geïrriteerd persoon, vertelt Wikipedia mij. Het heeft een beetje negatieve lading. Wel herkenbaar want over het algemeen hebben we een voorkeur om niet (al te) gevoelig te zijn en met een dikke huid door het leven te gaan. Minder voelen is (of lijkt) comfortabeler. Ik ken dit zelf maar al te goed.

Maar dit delicate plantje ontroerde mij. Ik zie er een mooie metafoor in hoe wij in onze gevoeligheid ook dichtgaan als we terugschrikken van dingen in het leven die moeilijk of pijnlijk zijn. Als we weer ontschrikken, keren we net als het plantje, terug in onze open gevoeligheid. 

Helaas leren wij over het algemeen niet te ontschrikken, en zijn we geneigd te verkrampen en verharden. Onze olifantenhuid groeit erdoor. 
Voor ontschrikken kun je het beste naar dieren kijken. Als het gevaar voorbij is dan lozen ze de adrenaline door zich uit te schudden, te trillen of heel hard rond te rennen met veel bokkensprongen. Daarmee bevrijden ze zich van de overalerte energie die ze niet meer nodig hebben. En ja, zo werkt het ook voor ons. Dus schud, ren, spring, bok en grom nadat je geschrokken bent. Je systeem kan dan weer tot rust komen en je open gevoeligheid keert terug
Als we niet ontschrikken heeft het dichtgaan vaak een prijs. Want waar we onze openheid en gevoeligheid blijvend afsluiten voor de pijnlijkheid van het leven, wordt tegelijkertijd de diepte van onze ervaring van schoonheid gedempt. We voelen dan het geluk, de liefde, het wonder, de tederheid of bezieling ook niet meer zo erg. 

Afsluiten maakt onze ervaringsruimte smal. En als die ruimte te klein wordt gaan we hem als gevangenis ervaren en kunnen gevoelens van onvrede, zinloosheid, bitterheid of onverschilligheid ten aanzien van het leven het overnemen. 
Het is voor mij zeer lange tijd onmogelijk geweest om gevoelig te blijven voor alle ellende in onze wereld, zowel in het groot als dichtbij. Ik sloot me ervoor af.
Afgelopen jaar heb ik ontdekt dat het mij enorm helpt als al die pijnlijkheid persoonlijk wordt, voorbij de anonimiteit en het abstracte. Daarmee keert de menselijkheid weer terug.

Tijdens de retraite deelden wij ons levensverhaal.
Dat was buitengewoon waardevol en ontwapenend en intiem. In ieders verhaal kwamen essentiële ervaringen naar voren, pijnlijke en gelukkige. Ervaringen die ons mede gevormd hebben tot de mens die we nu zijn.
Ons hart kon niet anders dan zich openen - waar oordeel was kwamen compassie en begrip tevoorschijn. 

Van harte moedig je aan dit ook te gaan doen met een groepje vrienden, je eetgroep, collega's, intervisiegroep, of welk ander groepje waar je deel vanuit maakt! Het werkt echt verbindend.
Hieronder beschrijf ik ter inspiratie de manier waarop wij dit deden:

 
Begin met iets om samen te komen: een meditatie, samen eten, een klein ritueeltje, een ronde waarin je iets kunt vertellen over hoe je het vindt om je levensverhaal te delen... Iedereen krijgt vervolgens 15 minuten de tijd. Die (korte) tijd is een hulpmiddel om niet volledig te moeten zijn, en zonder voorbedachte rade te beginnen bij het begin, in het midden of aan het einde. Erop te vertrouwen dat het voorhaal dat uit jou naar buiten komt wezenlijk is voor dat moment.
Belangrijk is dat je met elkaar afspreekt dat wat er gedeeld wordt door niemand verder verteld wordt. En ook is het goed om de verhalen op zichzelf te laten bestaan, en er verder niet met elkaar over in gesprek te gaan. 
Je kunt af en toe even een rondje doen over wat het luisteren of vertellen met je doet. En soms even een pauze nemen als het een grote groep is. En ervoor te zorgen dat iedereen aan bod komt en evenveel tijd krijgt. 
 

Lees meer over: Geen label

Alles verandert, niets gaat verloren

door anna
anna
anna has not set their biography yet
User is currently offline
on donderdag, 07 april 2016
in balsem voor de ziel

 

herfst 2016Vorige week liep ik in het bos en werd ik ook herinnerd aan de vergankelijkheid. Het was een heel mooie dag, en het hele bos werd intens gekleurd in het zonlicht. 
Zonder haast dwarrelden er blaadjes naar beneden. Het was echt betoverend mooi en ik voelde me opgenomen in de diepte van de kleuren en tegelijkertijd in het vallen van de stervende blaadjes.

Twee dagen later bevond ik me in de Nieuwe Kerk in Borne waar ik samen met Hanneke Oey de dag ‘Stilstaan bij VERLIES, bewegend voorbij de horizon’ begeleidde. Deze dag was georganiseerd in samenwerking met onze vrienden van centrum Omzin. 
De betovering die ik in het bos had ervaren vond ik ook hier in de kerk terug. 
Er was een groot altaar waar de deelnemers een foto of voorwerp hadden neergezet dat hun verlies symboliseerde, en daarbij een kaarsje aangestoken. 
Op het altaar was het verlies hartverscheurend aanwezig, en tegelijkertijd was het een enorm liefdevolle en mooie plek. 
Een fotootje van de echo van een kindje, dat later in de baarmoeder is overleden. Een afsprakenkaart van het ziekenhuis neergelegd door een vrouw met kanker. Twee trouwringen samen in een doosje. Een foto van kinderen in een klaslokaal, een van hen omgekomen bij het ongeluk met de monstertruck in Haaksbergen, elke foto en elk voorwerp bevatte een verhaal van verlies.

IMG-20151104-WA0003Dat pijn en schoonheid hand in hand kunnen gaan werd ook in de dag zelf heel voelbaar. We bewogen letterlijk door de pijn en emoties, we vulden kale takken van de levensboom met gekleurde blaadjes waarop geschreven stond welke innerlijke kracht ieder gaande houdt als het leven moeilijk is. We zongen, we deelden de lunch met elkaar. Er was rauwheid en er was ontroerende zachtheid.
Ieder in zijn of haar eigen verhaal, en allen verbonden in de ervaring dat we het leven op cruciale momenten niet in eigen hand hebben. 
Ook een verslaggeefster van dagblad de Tubantia kwam langs. 
klik hier voor het artikel dat zij schreef.
De dag zal zeker een vervolg krijgen op andere plekken in den lande.

De omslag

door anna
anna
anna has not set their biography yet
User is currently offline
on vrijdag, 20 februari 2015
in zingeving

This-way1-450x321

Ieder moment volgt op het voorgaande
en al je triomfen en mislukkingen,
je successen en tegenslagen
hebben je gebracht tot precies deze plek, 
dit moment.

Bovenstaande woorden herinneren mij aan een bijzondere ervaring die een wezenlijke verandering in mijn leven teweeg bracht.

Ik was vijftien jaar toen mijn vader na een lang ziekbed overleed. Op zijn ziekte en dood volgde een periode van innerlijke verwarring, angst en boosheid die jaren lang heeft aangehouden. Het leven werd een gevecht met de wereld om mij heen. Ik had toen niet het bewustzijn dat dit een uiting was van een proces van rouw. Wij hadden het thuis zelden over mijn vader of over wat zijn dood met ons deed. Het was een eenzaam proces.

Een jaar of twintig later deed ik een visualisatie oefening over mijn leven. Tijdens deze terugblik zag ik dat alle belangrijke keuzes die ik had gemaakt terug te voeren waren op de periode van mijn vaders ziekzijn en overlijden. 
De keuze voor mijn beroep bijvoorbeeld. Ik wilde leraar worden, maar koos uiteindelijk toch voor de sociale academie. Als motivatie op de aanmeldingsbrief schreef ik dat ik 'ontspoorde vrouwen wilde helpen weer op het goede spoor te komen'. Die motivatie kwam recht uit mijn hart; ik ondervond aan den lijve hoe het was om ontspoord te zijn en ik had graag iemand ontmoet die al was wat ik koos te worden.
Deze opleiding was de eerste bewuste stap op de levensweg die ik ga.
 
Tijdens de visualisatie en wat daarin helder werd, kreeg mijn vaders dood opeens betekenis. Dat besef was een magisch moment.
Het was een moment van aanvaarding. Aanvaarding van mijn werkelijkheid.
Ik zag dat je de omstandigheden niet in eigen hand hebt, maar dat je er wel bewust je eigen antwoorden op kunt vinden en je leven een richting kan geven die zich vanuit het innerlijk ontvouwt.

In dat moment hield het gevecht met het leven op te bestaan als mijn basishouding. Het bracht een grote omslag teweeg. Het gaf me een tot dan toe ongekend vertrouwen in de loop der dingen. De angst en boosheid die mij jarenlang dirigeerden vertrokken naar de achtergrond, en bezieling en liefde voor het leven kwamen uit de diepte naar boven.

Natuurlijk wil dat niet zeggen dat ik nooit meer bang of boos ben, het zijn vertrouwde emoties. Maar ze zijn niet langer de grondtoon van mijn bestaan. Ik kan ze omvatten met bewustzijn, en ze met mildheid terugbrengen in het grotere vertrouwen, dat tijdens die meditatie wakker werd.

Dit vertrouwen is een belangrijke leidraad in mijn werk. Ieder mens heeft zijn of haar unieke mogelijkheden om een autonoom antwoord te vinden op de situaties die het leven ons voorschotelt. En dit helpt ons steeds minder een speelbal te worden van onze levensomstandigheden.

Lees meer over: Geen label

Een nieuwe blik verruimt het Zijn

door anna
anna
anna has not set their biography yet
User is currently offline
on maandag, 01 september 2014
in zingeving

                                  uitzicht 3 klein

Reizen en vakantie zijn goede manieren om los te komen van dagelijkse gewoonten, van het patroonmatige in ons leven. In andere culturen (en dat kan echt al een paar kilometers verderop zijn) of in onbekende omstandigheden worden andere aspecten van ons aangesproken. 
Het weg zijn uit onze habitat helpt ons te relativeren, onze heilige huisje onder de loep te nemen, en te experimenteren met nieuwe manieren van doen en kijken.

Ook ik heb dat deze vakantie ondervonden. Het beeld dat ik van tevoren van de vakantie had was resetten en opladen: uitrusten, veel lezen, schrijven en creatief gebruik maken van de dingen uit de natuur. Ik verheugde mij.
Veel tijd heb ik vooraf gestoken in de vraag of ik mijn laptop zou meenemen voor het schrijven, en welke (een oudje of de nieuwe) en welke boeken ik mee zou nemen. Omdat we gingen kamperen (voor het eerst sinds zeker twintig jaar) en met een klein autootje de bergen moesten trotseren kon er niet al teveel meer mee. De laptop werd vervangen door een schrift, en de meeste boeken gingen mee in de e-reader.

Het settelen op de camping nam nogal wat tijd. Niet meer gewend aan het altijd buiten zijn, de afstanden die afgelegd moesten worden naar w.c., douche, het winkeltje en naar het bergmeertje dat een paar honderd meter lager lag, vroegen een grote inzet van mijn lijf. Iets dat ik in mijn zittende leven niet meer gewend ben, en waar ik een stevige afkeer tegen heb ontwikkeld. 

Maar er gebeurde iets wonderbaarlijks: ik voelde me vrij en vitaal wanneer ik de steile berg afdaalde om bij het meertje te komen, ik voelde mijn lichaam krachtiger worden bij het weer naar boven klimmen. Mijn conditie nam met elke stap toe. Het zwemmen in het prachtige meertje, kanovaren, kayakles … dat was waaruit mijn dagelijks leven ging bestaan.

vliegen kleinNee, tijdens deze vakantie is er geen letter op papier gekomen, en ik heb hooguit 100 bladzijden gelezen.
Ik heb dingen gedaan die ik spannend vond en fantastisch (Paragliding) en ik heb dingen gedaan die me fantastisch leken en die ik eng vond (Aqua Rando - met zwemvest aan en helm op me door de stromende rivier laten meevoeren).


En in alles ging het om overgave. Overgave aan het gebied waar ik was, aan het leven in een tent, aan de weersomstandigheden, aan de rivier. Overgave aan het feit dat mijn vooropgezette ideeën niet aan bod kwamen, en aan het feit dat ik de verkeerde Ipod oplader bij me had.

Dat ging soms met horten en stoten. Maar onder alles lag mijn vermogen tot genieten.
En uitgerust en vol nieuwe energie ben ik weer thuis gekomen.

Niet alleen het reizen in de buitenwereld, ook het reizen in onze binnenwereld helpt ons los te komen van de, vaak vaststaande, kijk die we op onszelf en ons leven hebben. Jezelf uitdagen om je mee te laten nemen in een innerlijk avontuur is bevrijdend, en opent nieuwe perspectieven en wegen.

Ik nodig je van harte uit om een blik op de website te nemen. Er is weer een mooi najaars aanbod aan activiteiten en groepen.


De Belofte

door anna
anna
anna has not set their biography yet
User is currently offline
on woensdag, 25 juni 2014
in zingeving

Een paar weken geleden sprak ik met een collega en kwam onderstaand citaat van Theodore Roszak even aan de orde:

Wij ontmoeten elkaar als vreemden,
ieder een geheim in zich meedragend.
Ik kan je niet zeggen wie je bent;
ik leer je misschien nooit
helemaal kennen.

Maar ik vertrouw erop
dat je een persoon bent krachtens jezelf,
vervuld van een schoonheid en
waarde die de rijkste hulpbronnen
van de wereld zijn.

Dus doe ik je deze belofte:
ik zal je geen identiteiten opleggen,
maar je uitnodigen jezelf te worden
zonder schaamte of vrees.
Ik zal je recht verdedigen om een
authentieke roeping te vinden.
Voor zolang als jouw speurtocht duurt,
heb je mijn loyaliteit.

belofte

Toen ik in het tweede jaar van de Pulsar Academie zat kregen we deze prachtige tekst als opmaat voor het schrijven van onze eigen belofte aan onze leerlingen. 
Hierbij mag je overigens het begrip leerling zeer ruim opvatten, want ieder mens is in het leven zowel een leerling als een leraar, en ieder ander mens kan (in spirituele zin) voor onbepaalde tijd jouw leerling of leraar zijn.
Ik vond dit een mooie en ook spannende opdracht. 
Want hoevaak beloven we elkaar niet iets zonder dat we ons hebben afgevraagd of we dit werkelijk bedoelen en kunnen? 

'Ons leven staat bol van de goede intenties en bedoelingen die we al te vaak weer verzaken' las ik onlangs. We beloven onszelf en elkaar, om uiteenlopende redenen dingen die we niet zullen waarmaken omdat ze niet echt van binnenuit komen. Met alle frustraties, gekwetsheid, en toenemende murwheid vandien.
Een Belofte is een uitdrukking van je diepste eigenheid, en ik moedig je aan de Belofte die jij bent op te diepen. De Belofte houdt je op het scherp van jouw snede, en is een instrument tot groei!
Ik heb het document dat toen is ontstaan er weer bij gezocht en het heeft geen update nodig. Er staat:

Voor de tijd van onze verbinding beloof ik je:
Dat je mijn oprechte interesse en respect geniet voor wie jij ten diepste bent. 
Dat ik met liefde en vertrouwen een toeverlaat voor je zal zijn in de ups en downs van jouw levensproces.
Dat ik me zal inzetten om je te leren jezelf te dragen, wat of waarheen het leven je ook brengt,
en verwonderd te blijven, ook als we elkaar al 100 keer hebben ontmoet.


Lees meer over: Geen label

Ode aan de zondag

door anna
anna
anna has not set their biography yet
User is currently offline
on zondag, 27 april 2014
in zingeving

 

tuin op zondag 

Ode aan de Zondag

Het is zondagochtend, ik hoor de duiven koeren, de merels zingen en het wegstervende ronken van een verdwaald vliegtuig. 
Ik geniet van de aanblik van mijn tuin – de wit bloeiende Rododendron, de poes die op haar gemak door haar territorium rondloopt, het intense groen eigen aan deze tijd van het jaar. Het klinkt en ziet eruit als elke dag, en toch is het anders.

Er is iets speciaals met zondagochtenden, tenminste zo ervaar ik dat. De energie nodigt uit tot inkeer tot bespiegeling en ontdekken wat er in mij leeft. Als ik me ervoor open ontstaat er vrede, er hoeft even niets.
Ik ben niet kerkelijk opgegroeid, en heb geen speciale verbinding met de een of andere godsdienst, en toch is die verstilde energie van de zondagochtend me dierbaar. 
Vroeger, als kind en jongere hield ik niet van de zondag. De verveling sloeg al gauw toe, soms gingen we een ritje maken met de auto, wat in feite hetzelfde was als verveling. Er was helemaal niks te doen op die dag. 
Dat is nu natuurlijk al lang voorbij, de zondag verschilt niet meer van willekeurig welke andere dag. We leven in een 24/7 wereld. 
Maar de energie van deze dag, die al een kleine twee eeuwen lang tot 'rustdag van God' is bestempeld, vult de ruimte om ons heen en is diep in onze genen doorgedrongen.
Nu die rust, die uitnodiging tot inkeer niet meer vanzelfsprekend is moet je haar meer opzoeken. Maar als je daar even de tijd voor neemt dan geeft ze zichzelf.

Daarom is voor mij de zondagochtend zo'n mooie ochtend voor de Latifa bijeenkomsten. De energie van de dag zelf is dragend voor de verfijning die deze innerlijke weg aanreikt.

derwishen

 Van harte nodig ik je uit voor de Latifa groep die zondagochtend 18 mei van start gaat.

7 Maandelijkse bijeenkomsten* elk met een eigen thema die tezamen een geheel vormen.
klik hier voor meer informatie en aanmelding. 

 * geen bijeenkomsten tijdens de vakantieperiode

 

Lees meer over: Geen label

wees trouw aan je droom, wees flexibel in de vorm

door anna
anna
anna has not set their biography yet
User is currently offline
on donderdag, 13 maart 2014
in zingeving

Wees trouw aan je droom, wees flexibel in de vorm

zitje

Ooit, in een onbevangen moment heb ik mij voorgenomen mijn eigen weg te gaan en nooit een dag te werken om het geld. Veel of weinig geld verdienen maakte me niet uit, als ik maar deed wat ik echt wou doen, wat echt bij mij paste.
De eerste stap:

In 1990 werd ik gevraagd om les te geven op het Centrum voor Intuïtieve en Creatieve Ontwikkeling.
Ik heb 18 jaar lesgegeven op het centrum, en er is geen moment geweest dat het lesgeven, de contacten met de leerlingen, de ontwikkeling die ik zelf doormaakte of het contact met het team, me zijn gaan vervelen of tegenstaan. Het werk werd nooit een sleur of een kunstje. Ik werd volwassen op het CICO.
Laat gaan, ook als je er van houdt:
Toch ontstond er op gegeven moment een onrust van binnen. Ik kreeg behoefte om onder de moedervleugels vandaan te komen en mijn eigen droom vorm te geven. Die droom was toen niet meer dan het verlangen iets vanuit mijzelf te scheppen en in de wereld te brengen.
Het duurde bijna twee jaar voor ik die knoop kon doorhakken om op mijzelf verder te gaan. Het loslaten was een enorme stap. Maar toen het moment van loslaten zich aandiende aarzelde ik niet.
Begin 2008 stond ik nagenoeg zonder inkomsten en zonder concreet plan ‘op straat’. Maar wel met een besef van ruimte en een heleboel zinvolle bagage.
Durf te dromen:

Mijn droom werd gaandeweg duidelijker – een centrum waar mensen bijeen komen voor innerlijke groei, voor bezinning en bezieling, voor ontmoeting, voor samenwerking. De droom kreeg een naam: ‘Pleisterplaats voor de Ziel’. Die naam is belangrijk, het bevat alles wat mijn droom inhoudt.
Ik zag voor me een gebouw in de natuur of met een mooie tuin, een grote groepsruimte en diverse praktijkruimtes. Ook de mogelijkheid om iets te eten of drinken aan een ruime lees- en ontmoetingstafel.
Ik pakte het voor mijn doen groots aan. We waren al snel met vier mensen, kwamen wekelijks bijeen en gingen op zoek naar een geschikte ruimte.
Gaandeweg bleek echter dat we de neuzen niet dezelfde kant op hadden staan en dat het realiseren van dit centrum voor mij een graadje te groot was. Het groepje viel uiteen. Mijn ego liep een deuk op, en voelde zich mislukt.

De goede maat:
Ik zit voor de deur van mijn werkruimte in de zon en ik kijk uit over de Bikkershof, een ecologische tuin. Ik voel me hier helemaal thuis, dit is mijn Pleisterplaats van de Ziel. De plek bevat alle elementen die ik in mijn droom voor me zag en zie. Alleen een paar maten kleiner.
Er is een diep besef dat de grootte van een plek er echt niet toe doet. Wel dat ik uitdrukking geef aan wat er in mijn hart leeft, dat ik deze plek beziel en dat ze een uitnodiging is voor ieder die het nodig heeft.
Ik geef dagelijks vorm aan mijn droom, er is altijd weer inspiratie voor nieuwe invulling van mijn werk en verdieping in het bestaande.

Groeien mag:
Ik sluit niet uit dat ik op gegeven moment uit deze ruimte groei. En als dat gebeurt is het tijd om weer los te laten en verder te gaan.
Maar voorlopig koester ik deze plek en ben je hier van harte welkom om ook jouw ziel te koesteren en te voeden!

Lees meer over: Geen label

Over Creëren en het Lot

door anna
anna
anna has not set their biography yet
User is currently offline
on woensdag, 05 februari 2014
in zingeving

Over Creëren en het Lot

 buddhahanden

Regelmatig komen er in mijn lessen vragen of thema’s naar voren die mij prikkelen en me meenemen. Want ja, zo ervaar ik dat – ik wordt erin meegenomen en dan ben ik er een tijdje mee.
Onlangs had ik het tijdens een readingles over het lot. Een cursiste vroeg: “Je hebt het over het lot, maar is het niet zo dat wij ons leven zelf creëren en dat er niet zoiets als het lot bestaat?”
En ja, die vraag prikkelde mij dus.

Halverwege de jaren 90 kwam dit thema uitgebreid aan de orde in het docententeam van het CICO (Centrum voor Intuïtieve en Creatieve Ontwikkeling).
De emoties liepen af en toe hoog op, en we werden het echt niet eens met elkaar. Gelukkig hoefde dat ook niet.
Waar ik wel moeite mee had was met de ontstane 'hype' om alles wat er in je leven gebeurde terug te geven als eigen creatie, vaak met een meer of minder subtiele veroordeling (eigen schuld) erin. Er ontstonden allerlei theoriën - gebaseerd op het idee dat je je eigen leven creërt - over ongeluk, ziekte, onvrijwillige kinderloosheid, gewelddadigheid, enz.
Er verschenen boeken over de spirituele oorzaak van ziektes. En later ook over het creëren van je eigen geluk. Het gaf menesen het idee dat je eigen leven creëren hetzelfde is als het leven naar je eigen hand zetten. Alsof het een kunstje was waarvan je de kneep moest leren (of lezen).
Als je ziek werd of het geld stroomde niet binnen, dan had je toch iets niet goed gedaan in je leven.

Ook in readings kwam en komt dit naar voren.
Ik herinner me een reading van een vrouw die een hersentumor had en kwam met de vraag waarom ze dit had. Haar verwarring en zelfveroordeling klonken erin door. Ze had het idee dat ze iets fout had gedaan in haar leven. Ze hoopte daar helderheid over te krijgen in de reading. Los van de vraag of ze zelf de schepper was van de ziekte (waar ze niet veel later aan stierf) zat er pijnlijkheid in het feit dat ze er naar keek vanuit een oordeel en schuldgevoel.
Het is zo belangrijk dat we dit als reader (of menswerker) zien, en ons niet laten verleiden mee te gaan in de (subtiele) uitingen van onze eigen of andermans schaduwkrachten. Dat we niet de bevestigende vinger worden waarmee iemand zichzelf al afwijst.

Terug naar de vraag of zij haar ziekte zelf heeft gecreërd, of dat dit haar lot was. Ik zie het zo: We scheppen van moment tot moment onze plek in het leven, en het gevolg (of de samenhang) van wat wij scheppen vormt het lot.

Maar er is meer.
Sta er even bij stil wie jouw geboorte heeft gecreëerd. Was jij dit, of was dit het verlangen van je vader, van je moeder? Van jullie drieën?
Ik werd 2 maanden te vroeg geboren, en moest de eerste maanden voor mijn leven knokken. Dat heeft een behoorlijke impact (gehad) op mijn leven. Was deze vroege geboorte mijn eigen schepping? Of die van mijn moeder? Of …
Met onze keuze om geboren te worden in een bepaalde tijd, op een bepaalde plek in de wereld en bij de mensen die onze ouders werden hebben we een krachtige en unieke beweging in werking gezet. Bij de eerste ademhaling ben je een schepper geworden van het leven, jij net zoals elk ander mens dat is.
En dat maakt het lot veel groter dan onze individuele inspanning. Het lot wordt dan bepaald door de gemeenschappelijke creatie van de mensheid, tezamen met de wetmatigheden van deze planeet (tijd en ruimte bijv.) en de universele wetmatigheden.

Dat maakt ons niet zo autonoom en machtig in wat wij creëren als wij misschien denken. Want alles beïnvloedt elkaar. Er is niets in deze wereld dat op zichzelf staat. En in die enorme beweging wordt het lot op haar eigen mysterieuse manier voortdurend geschapen.
Ik heb de situaties die er op mijn pad komen dus voor het grootste gedeelte niet in eigen hand. Maar ik heb elk moment de vrijheid om te kiezen hoe ik mij verhoud tot de dingen die zich aandienen. Mijn puur persoonlijke respons op wat zich aandient.
En de aard van mijn antwoord maakt wezenlijk uit, voor mijzelf, voor mijn omgeving en voor de wereld.
Een eigen authentiek antwoord te geven ervaar ik als een verantwoordelijkheid die ik van harte en soms met een zekere angst aanneem.
Niet als een plicht of dwang maar als de betekenis die ik kan (leren) geven aan het leven. En ook dat is Lot.

Lees meer over: creëren, eigenheid, healing, levensbron, lot

De kracht van Intuïtie

door anna
anna
anna has not set their biography yet
User is currently offline
on zaterdag, 14 september 2013
in zingeving

Alleen met onze intuïtie kunnen we het mysterie van de grotere kosmische wereld bevatten. Anodea Judith

Als kind leefde ik in een wereld die volkomen bezield was. De bomen en dieren spraken en ik had vele wonderbaarlijke vriendjes. Ik voelde mij door hen vaak meer gesteund en begrepen dan door de volwassenen in mijn leven.

Gevoelig was ik ook voor de dingen die speelden en onder de tafel bleven: spanning tussen mijn ouders terwijl ze deden alsof er niks aan de hand was, een vriendinnetje dat mijn sprookjesboek had meegenomen en dit ontkende, oma die operetteliedjes zong en lachtte, maar daaronder een verdriet bij zich droeg. Ik wist me er niet goed mee te verhouden.

Mijn vader legde uit dat ik een levendige fantasie had, en dat fantasie betekende dat je dacht dat iets er echt was, maar dat dit in werkelijkheid niet zo was.
En zo ontstond de scheiding tussen de zichtbare wereld van alledag en het mysterie waarin deze wereld is ingebed. Ik leerde gaandeweg het innerlijk weten te wantrouwen en de bezielde wereld uit mijn leven te bannen. Ik werd een kind van de rede.This-way1-450x321

‘De rede biedt ons vele mogelijkheden tegelijk. Intuïtie kiest daaruit feilloos de beste’ Arthur Japin.

In 1982 keerde de intuïtie terug in mijn leven toen ik Mary Denaro leerde kennen. Mary was met een aantal anderen vanuit Amerika in Nederland neergestreken en zij stonden aan de basis van de Intuïtieve Ontwikkeling in Nederland.  Een vriendin bracht me met haar centrum in contact en ik voelde door de weerstand heen (en geloof me die was best groot), dat ik daar moest zijn.

De ontmoeting met Mary gaf mijn leven een volkomen nieuwe richting. Ze wijdde mij in in de wereld van intuïtie en energie, van chakra's en de aura. Meer dan vijftien jaar was zij mijn gids en leraar.

Een van de eerste dingen die ik leerde was dat intuïtie een natuurlijk fenomeen is, waarover iedereen kan beschikken. Wat ik als kind zo vanzelfsprekend had ervaren en gezien, werd uit het land van de fantasie gehaald, en ontsloot zich opnieuw voor me.

Dat ging zeker niet zonder slag of stoot, want ik had geleerd mijn intuïtie zozeer te wantrouwen dat ik alles wat die ‘stem’ vanbinnen zei in eerste instantie vol scepsis tegemoet treedde of als zweverig afserveerde. Ook kwam er veel onverwerkte pijn op, en werden de negatieve patronen en starre denkbeelden waarop mijn leven deels gebouwd was bloot gelegd. Dat riep onzekerheid op en was bij tijd en wijle erg beangstigend. Het omgaan daarmee nam tijd, vroeg om liefde en om moed.
160px-Levenskracht 1
Maar wat een rijkdom heeft zij mij teruggegeven!
Het is een instrument geworden dat mij dagelijks helpt mijn weg te gaan in vertrouwen. Het leerde me te luisteren naar, en gehoor te geven aan die altijd aanwezige fluistering van binnenuit.

Intuïtie is de brug die ons verbindt met de essentie, het wezen in alles dat is. En dit is een doorgaand proces. Want altijd zal er een nieuwe waarheid achter de waarheid te vinden zijn en worden we rijker en rijker als mens.

Lees meer over: Geen label

Mijn bedoeling

door anna
anna
anna has not set their biography yet
User is currently offline
on dinsdag, 12 juni 2012
in zingeving

Mijn Bedoeling

En nog steeds sta ik aan het begin van een veelbelovende carrière.’

Dit is een gevleugelde uitspraak, die we thuis af en toe ginnegappend uitspreken. Natuurlijk zit er een serieuze ondertoon onder, want ik heb nog geen glansrijke carrière gemaakt. Het afgelopen jaar ging het met mijn werk zelfs desastreus slecht. De ondernemer in mij volhardde in het idee dat mijn bedoeling in het leven hetzelfde is als mijn carrière, en die voelde zich behoorlijk bezorgd en mislukt. En ook al wist ik best dat dit 'tussen mijn oren' zit, ik heb me door dit en andere ondermijnende ideeën flink van de wijs laten brengen. Ik had het heel druk met proberen mijn werk uit het slop te halen. Maar bezieling was vaak ver te zoeken.Aan het begin van dit jaar klopte de Stem van Binnen stevig aan en die gaf me te kennen dat het tijd was om te stoppen.
Als de roep van binnenuit zo helder spreekt, dan moet ik daar naar luisteren, dat heb ik in de loop van de tijd wel geleerd. Wat moest er stoppen? Wat was hier de bedoeling? 
En zo ving de periode aan die ik ‘mijn Ground Zero’ heb genoemd.
Geen energie meer steken in al het werk om aan het werk te komen, daar begon het. Dat ging over in het (willen) loslaten van alle vormen die mijn werk in de loop van de tijd heeft aangenomen. Nou is dat nog wel te doen, maar ik ontleen ook eigenwaarde aan de rollen die ik daarin heb. En dat laatste was het lastigst (maar ook het meest interessant).
We zijn allemaal in meer of mindere mate vereenzelvigd met de rollen die we hebben aangenomen in ons leven, en bij mij zit dat toch vooral in mijn werk. Ik heb de afgelopen periode heel vaak tegen mezelf gezegd: 'je doet dit, maar je bent het niet'.
Er was aanvankelijk best weerstand, want van niets doen raak ik onderwerkt, wat voor mij minstens zo erg is als overwerkt. Angst fluisterde dat het wel de financiële reserves in ras tempo leeg ging trekken. Straks komt er niks nieuws, en sta je alweer aan het begin van...
Maar bovenal nieuwsgierigheid en verlangen: wat wil het leven van mij, nu op dit moment? Want het liefste van alles wil ik Mijzelf met hart en ziel volgen. Ook al druist dat in tegen de gangbare opvattingen, en het gezond verstand.
En ja, het leven resoneert op mijn roep en is gul met zijn antwoorden. Nieuwe richting en andere vormen beginnen zich aan te dienen. Aan mij is het nu om 'alles te dragen -en dan- te baren. Rijpen als de boom die zijn sappen niet haast en gerust de stormen van de lente te trotseren zonder de angst dat er daarna geen zomer zou komen. Die komt toch. Om met Rilke te spreken.

 

schrijven-leesbril-penEen van de dingen waar ik nu ruimte voor neem is schrijven.
Als eindwerkstuk voor de opleiding The Art of Spiritual Guidance schreef ik mijn persoonlijke mythe.
Het laatste hoofdstukje gaf me een kijkje in mijn Bedoeling. Het luidt als volgt:
'Of ze lang en gelukkig leefde daarna, dat vertelt het verhaal niet. Maar wel heb ik gehoord dat toen ze teruggekeerd was in haar dorp, haar ster zo helder straalde dat mensen uit het hele land naar haar toe kwamen.
Ze vertelt hen verhalen over haar leven en deelt haar wijsheid. Vol vertrouwen en nieuwe hoop keren de mensen terug naar huis.'


Ik moedig je van harte aan, lieve lezer(es) om ook regelmatig je oor naar binnen te richten en te luisteren. En vervolgens jouw eigen manier en tempo te volgen in wat je wordt ingegeven.

Lees meer over: Geen label

Graaf je put, vind de Bron

door anna
anna
anna has not set their biography yet
User is currently offline
on maandag, 12 maart 2012
in zingeving

 

 

Werk, graaf je put,zeeputkleinmaak je eigen bron.
En houdt niet op.
Nu niet, nooit niet.
Op de bodem zul je water vinden.
Rumi

 

Met dit gedichtje begint een korte tekst over Luisteren naar innerlijke wijsheid, geschreven in december in het kader van de 13 Heilige Nachten.
Voor mij is dit graven van de put dagelijks Werk. Niet alleen om zo diep te graven dat ik het water op de bodem bereik, ook (en misschien vooral) om de put open te houden.

Hoe vaak zoeken we niet het antwoord op onze vragen in de wereld buiten ons zelf en gaan we mee met de mening of het oordeel van een ander?
Of we hebben het gevoel dat het beter of gemakkelijker is om de algemeen geldende norm te volgen dan onze innerlijke stem. Want deze stem is authentiek en in de meeste gevallen afwijkend van het gangbare.
Het volgen van je innerlijke stem doet een beroep op de moed om eigen te zijn, om die diepe stem in jezelf meer te vertrouwen dan de stemmen om je heen. Dat is risicovol voor je persoonlijkheid, die er juist baat bij heeft zich aan te passen, of juist te vechten tegen de wereld.
Grappig en treffend vind ik de scene uit de film Monthy Python's Life of Brian, waarin Brian (tegen wil en dank tot Messias uitgeroepen) de massa probeert duidelijk te maken dat hij maar een gewone jongen is, en dat ze hem niet als makke schapen moeten volgen: 'You are all individuals!', roept hij vanaf zijn balkon. 'Yes, we are all individuals!' scanderen al die volgelingen in koor. 'I am not', zegt die ene zonderling temidden van de massa.
We hebben allemaal onze eigen specifieke put te graven om uit te komen bij innerlijke wijsheid. En we hebben allemaal te maken met tegenkrachten die ons daarvan trachten te weerhouden en waar we ons op eigen wijze mee moeten (leren) verhouden.
Ik voel me diepgaand met dit graafwerk verbonden. Want de Bron is wat inhoud en betekenis geeft aan het leven, zij laat me beseffen hoe innig ik met alles ben verbonden - met jou, met de planten en dieren, de bergen en rivieren. Werkelijk niets bestaat op zichzelf. Bij mij roept dit liefde en zorgzaamheid op voor alles wat leeft.
Ik kan van het graafwerk afdwalen(en doe dat ook zeker regelmatig), maar de Bron roept me steeds weer terug: 'Houdt niet op. Nu niet, nooit niet!' Ik ervaar dat als bemoediging, als troost, als kracht.

Oefening: Neem een week lang elke avond wat tijd om bewust terug te kijken naar moment(en) in de dag waarin je de 'roep' van jouw Bron waarnam - bewust of onbewust. Het kan zijn dat je letterlijk een stem van binnen hoorde, of dat je voelde dat er zich van binnen iets roerde, misschien had je een beeld dat zomaar opkwam... Heb je ernaar geluisterd? Als dit niet zo is, probeer er dan naar te kijken als een situatie die je een volgende keer anders kunt benaderen, en niet als iets waarin je hebt gefaald.
Hoe maakt jouw Bron zich kenbaar?

de 13 Heilige Nachten

door anna
anna
anna has not set their biography yet
User is currently offline
on zaterdag, 07 januari 2012
in zingeving

De 13 heilige nachten
De periode tussen 21 december en 6 januari is een bijzondere tijd. 21 December komt de zon op zijn laagste punt, en beleven we de kortste dag en de langste nacht van het jaar. De natuur heeft haar energie helemaal in zichzelf teruggetrokken. Drie dagen blijft de zon op dit laagste punt staan, daarna – op 24 december begint hij weer te klimmen en gaan de dagen weer lengen. Hier vangen de 13 Heilige Nachten aan. In deze tijd is de sluier tussen onze stoffelijke wereld en de onstoffelijke zielswereld het dunst. Het is tijdens deze nachten dat ons wezen het krachtigst ontvangen kan wat ons het komende jaar staat te gebeuren.

Lees meer over: balans, dromen, heilige nachten, reflectie

van mankement naar kracht

door anna
anna
anna has not set their biography yet
User is currently offline
on zaterdag, 07 januari 2012
in zingeving

Van mankement naar kracht

In september 2011 gaf ik een workshop van drie dagdelen over rouw aan (ex) GGZ cliënten, mensen die een therapeutisch proces binnen de psychiatrie hebben doorlopen.
Hier spelen allerlei vormen van verlies: verlies van carrière mogelijkheden, verlies van sociale contacten, verlies van levenszin en -betekenis, verlies van onbevangenheid, verlies van grip op het leven hebben. Bij iedereen bracht dit gevoelens van eenzaamheid en vaak ook schaamte teweeg.

Lees meer over: Geen label

een bijzondere ontmoeting

door anna
anna
anna has not set their biography yet
User is currently offline
on vrijdag, 06 januari 2012
in zingeving

Een bijzondere ontmoeting
dank aan Sister Agnes

Onlangs was ik aanwezig bij een avond met Atum O’Kane. Atum vertelde verhalen, en het thema van de avond was: ‘onverwachte ontmoetingen die je leven veranderden.’

Lees meer over: Geen label
Hoofdmenu
Overig
contact
activiteiten kalender
tarieven
inschrijfformulier
Archief Nieuwsbrief
social media

linkedin2   facebook