Home BLOG kruidje-roer-mij-niet

mijn Blog

Hier deel ik mijn gedachten, ideeën graag met jou

door anna
anna
anna has not set their biography yet
User is currently offline
on dinsdag, 04 april 2017
in zingeving

kruidje-roer-mij-niet

Afgelopen week nam ik deel aan een retraite die ging over de kwetsbaarheid van onze menselijkheid. 
De werkruimtes werden gesierd door kruidjes-roer-mij-niet.

kruidje-roer-mij-nietKen je dit plantje? Als je de blaadjes aanraakt dan maken ze een schrikbeweging. Ze trekken zich ogenblikkelijk samen, en het duurt een tijdje voor ze zich weer uitvouwen.

In onze taal betekent een Kruidje-roer-mij-niet een lichtgeraakt, gevoelig of snel geïrriteerd persoon, vertelt Wikipedia mij. Het heeft een beetje negatieve lading. Wel herkenbaar want over het algemeen hebben we een voorkeur om niet (al te) gevoelig te zijn en met een dikke huid door het leven te gaan. Minder voelen is (of lijkt) comfortabeler. Ik ken dit zelf maar al te goed.

Maar dit delicate plantje ontroerde mij. Ik zie er een mooie metafoor in hoe wij in onze gevoeligheid ook dichtgaan als we terugschrikken van dingen in het leven die moeilijk of pijnlijk zijn. Als we weer ontschrikken, keren we net als het plantje, terug in onze open gevoeligheid. 

Helaas leren wij over het algemeen niet te ontschrikken, en zijn we geneigd te verkrampen en verharden. Onze olifantenhuid groeit erdoor. 
Voor ontschrikken kun je het beste naar dieren kijken. Als het gevaar voorbij is dan lozen ze de adrenaline door zich uit te schudden, te trillen of heel hard rond te rennen met veel bokkensprongen. Daarmee bevrijden ze zich van de overalerte energie die ze niet meer nodig hebben. En ja, zo werkt het ook voor ons. Dus schud, ren, spring, bok en grom nadat je geschrokken bent. Je systeem kan dan weer tot rust komen en je open gevoeligheid keert terug
Als we niet ontschrikken heeft het dichtgaan vaak een prijs. Want waar we onze openheid en gevoeligheid blijvend afsluiten voor de pijnlijkheid van het leven, wordt tegelijkertijd de diepte van onze ervaring van schoonheid gedempt. We voelen dan het geluk, de liefde, het wonder, de tederheid of bezieling ook niet meer zo erg. 

Afsluiten maakt onze ervaringsruimte smal. En als die ruimte te klein wordt gaan we hem als gevangenis ervaren en kunnen gevoelens van onvrede, zinloosheid, bitterheid of onverschilligheid ten aanzien van het leven het overnemen. 
Het is voor mij zeer lange tijd onmogelijk geweest om gevoelig te blijven voor alle ellende in onze wereld, zowel in het groot als dichtbij. Ik sloot me ervoor af.
Afgelopen jaar heb ik ontdekt dat het mij enorm helpt als al die pijnlijkheid persoonlijk wordt, voorbij de anonimiteit en het abstracte. Daarmee keert de menselijkheid weer terug.

Tijdens de retraite deelden wij ons levensverhaal.
Dat was buitengewoon waardevol en ontwapenend en intiem. In ieders verhaal kwamen essentiële ervaringen naar voren, pijnlijke en gelukkige. Ervaringen die ons mede gevormd hebben tot de mens die we nu zijn.
Ons hart kon niet anders dan zich openen - waar oordeel was kwamen compassie en begrip tevoorschijn. 

Van harte moedig je aan dit ook te gaan doen met een groepje vrienden, je eetgroep, collega's, intervisiegroep, of welk ander groepje waar je deel vanuit maakt! Het werkt echt verbindend.
Hieronder beschrijf ik ter inspiratie de manier waarop wij dit deden:

 
Begin met iets om samen te komen: een meditatie, samen eten, een klein ritueeltje, een ronde waarin je iets kunt vertellen over hoe je het vindt om je levensverhaal te delen... Iedereen krijgt vervolgens 15 minuten de tijd. Die (korte) tijd is een hulpmiddel om niet volledig te moeten zijn, en zonder voorbedachte rade te beginnen bij het begin, in het midden of aan het einde. Erop te vertrouwen dat het voorhaal dat uit jou naar buiten komt wezenlijk is voor dat moment.
Belangrijk is dat je met elkaar afspreekt dat wat er gedeeld wordt door niemand verder verteld wordt. En ook is het goed om de verhalen op zichzelf te laten bestaan, en er verder niet met elkaar over in gesprek te gaan. 
Je kunt af en toe even een rondje doen over wat het luisteren of vertellen met je doet. En soms even een pauze nemen als het een grote groep is. En ervoor te zorgen dat iedereen aan bod komt en evenveel tijd krijgt. 
 

Lees meer over: Geen label

Reacties

No comments made yet. Be the first to submit a comment

Geef je reactie

Guest vrijdag, 20 oktober 2017
Hoofdmenu
Overig
contact
activiteiten kalender
tarieven
inschrijfformulier
Archief Nieuwsbrief
social media

linkedin2   facebook